Waarom zelforganisatie nooit lukt

Zelforganisatie. Een begrip wat in vele bedrijven geïntroduceerd is. En wat in vele organisaties een mislukking is geworden. Wat in veel organisaties niet meer is geworden dan: ” nu moeten jullie die taken maar zelf doen”.

Dit heeft niets met zelforganisatie te maken. Zelforganisatie zegt het al:  het organiseert het zelf. Ieder organisme doet dat. En in elke organisme doet elke cel dat. Het enige wat het nodig heeft is voeding.

Het betekent ook, laat het gebeuren. Elke vorm van inmenging, van controle of van sturing verstoord het hele proces.

Bij ons eigen lichaam zien we dat het beste terug. Als we de zelforganiserende kracht van ons lichaam willen sturen, dan gaat het mis. Het doet altijd het juiste, als we de juiste voeding maar toevoegen. Daarop vertrouwen zorgt voor rust en minder stress. Laat het lichaam het maar doen. Dat doet het van nature, helemaal prima.

Zo kunnen processen binnen organisaties ook gaan. Het vraagt om te kijken naar waar er geforceerd sturing, dwang, controle of inmenging wordt toegepast. Om dat daarna beetje bij beetje af te bouwen.  En het vraagt om naar de juiste voeding voor je medewerkers te kijken. Krijgen ze echt wat hen in goede gezondheid houdt, zowel lichamelijk als geestelijk? Is de werkplek voedend? Is de sfeer voedend? Zijn de leermogelijkheden voedend? Is de samenwerking voedend?

Wat je er in stopt krijg je terug. Managers zijn dus eigenlijk voeders van de organisaties. En laat de rest maar gebeuren. Van nature willen medewerkers het beste. Ook voor het bedrijf.


Copyright 2018 - Vredeman & de Vries | Algemene voorwaarden | Privacystatement